Tuğra
Osmanlı Padişahlarının isim ve lakaplarını ihtiva eden alamet, imzasına denir. Ferman, berat ve saire ile paralarda padişahların nişan ve alametleri olarak kullanılırdı. Hükümdarların imzası olan tuğrayı çekene tuğrayı, tevkii veya nişancı denilirdi. Tuğralarda Hükümdarların isminden başka babalarının ismi de yazılırdı. Tuğra aynı zamanda hükümdarın isim ve lakaplarının kalın kalemle yazıldığı nakıştır.

Dil Hakkında
13-20. yüzyıllar arasında Anadolu'da ve Osmanlı Devleti'nin hüküm sürdüğü yerlerde yaygın olarak kullanılmış olan; özellikle 15. yüzyıldan sonra Arapça ve Farsça'nın etkisinde kalan Türk edebiyat dilidir. Osmanlı Türkçesi ya da eski yazı olarak da bilinen Osmanlıca, Arapça, Farsça ve Türkçe'nin karışımıdır ve Arap alfabesi ile yazılır. Osmanlıca terimi Tanzinat Dönemi (1839-1876) aydınlarınca ortaya atılmıştır. Daha önceleri Türk lehçelerinin hepsine Türki (Türkçe) ya da lisan-ı Türki (Türk dili) deniyordu. 19. yüzyılda artan milliyetçilik hareketlerine karşılık, Osmanlı Devleti'nin siyasal bütünlüğünü korumak amacıyla yeni bir milliyetçilikle ortaya çıkan Tanzimat aydınları, Millet-i Osmaniye (Osmanlı Milleti) kavramını geliştirdiler. Osmanlı toprakları üzerinde konuşulup yazılan Türkçe'ye de Osmani (Osmanlıca) ya da Lisan-ı Osmani (Osmanlı Dili) adını verdiler. Bu dil, 1928 yılında gerçekleştirilen Harf Devrimi ile Latin Alfabesi'ne geçilmesinin ardından sadece eski kitap ve vesaikte kalan bir dil haline gelmiştir.